Anne is 23, net afgestudeerd en werkt fulltime, op papier doet ze alles “goed”. Toch woont ze nog steeds in haar oude slaapkamer bij haar ouders. Niet uit luxe, maar bij gebrek aan alternatieven. “Ik sta al jaren ingeschreven, reageer op alles wat los en vast zit en krijg standaard dezelfde reactie, helaas u bent niet geselecteerd,” zegt ze. Voor haar voelt het woningtekort niet als een abstract politiek probleem, maar als iets wat haar leven letterlijk stilzet. Geen eigen plek, geen rust, geen echte start.
Huizen waar niemand meer groeit
Wat Anne vooral frustreert, is dat ze tijdens haar zoektocht telkens dezelfde beelden ziet. Grote eengezinswoningen met vier slaapkamers, bewoond door één of twee oudere mensen. “Ik gun iedereen comfort,” zegt ze, “maar het voelt scheef dat gezinnen geen ruimte hebben en starters vastzitten, terwijl complete huizen nauwelijks gebruikt worden.” Volgens Anne gaat het niet om schuld, maar om efficiëntie. De woningvoorraad groeit nauwelijks, terwijl de verdeling steeds schever wordt.
Verplichten klinkt hard, maar niets doen is harder
Anne weet dat haar uitspraak hard klinkt. Verplicht kleiner wonen roept meteen weerstand op. Toch vindt ze het gesprek noodzakelijk. “We doen nu alsof verhuizen altijd een vrije keuze moet zijn, maar wonen is een schaars goed geworden.” Ze vergelijkt het met andere collectieve systemen. “We accepteren ook regels rond zorg, pensioen en verkeer, waarom is wonen ineens heilig?” In haar ogen betekent solidariteit soms dat je ruimte maakt voor een volgende generatie.
De emotionele kant van blijven zitten
Critici wijzen erop dat ouderen vaak emotioneel gehecht zijn aan hun huis. Anne begrijpt dat, maar vindt het argument onvolledig. “Iedereen levert in,” zegt ze. “Ik lever zelfstandigheid in, toekomstplannen en mentale rust.” Volgens haar wordt de emotionele last van jongeren structureel onderschat. Relaties worden uitgesteld, kinderen zijn ondenkbaar en carrièrekeuzes worden gemaakt op basis van reistijd in plaats van ambitie.
Geen aanval op ouderen, maar op het systeem
Anne benadrukt dat ze ouderen niet als vijand ziet. Haar kritiek richt zich op beleid dat decennialang vooruit is geschoven. “Politici hebben te lang gedaan alsof de markt het zou oplossen.” Het resultaat is een generatie die alles doet wat van hen gevraagd wordt, maar nergens terechtkan. “Dan is het logisch dat je naar herverdeling kijkt,” zegt ze. “Niet uit boosheid, maar uit noodzaak.”
Een ongemakkelijke vraag die blijft liggen
Of verplicht kleiner wonen de oplossing is, daarover is Anne niet dogmatisch. Wat ze wel zeker weet, is dat niets doen geen optie meer is. “Elke oplossing doet iemand pijn,” zegt ze. “De vraag is alleen wie.” Voorlopig ligt die pijn vooral bij jongeren. En zolang dat zo blijft, zal de woede blijven groeien. “Ik vraag geen luxe,” besluit Anne. “Alleen een plek om te beginnen.”
Wat vind jij van Anne’s idee? Laat het weten in de reacties!
