Voor Caroline van 65 is het geen groot drama, maar wel een dagelijkse bron van frustratie. Telkens wanneer haar man een prijs hoort, begint hetzelfde ritueel. Niet denken in euro’s, maar meteen terugrekenen naar guldens. “Dan sta je bij de supermarkt en hoor ik hem mompelen: dat is bijna vijftien gulden. Ik word er gek van.”
Alsof de euro nooit is gekomen
Volgens Caroline is haar man blijven hangen in een tijdperk dat al ruim twintig jaar achter ons ligt. “We hebben sinds 2002 de euro. Dat is langer geleden dan sommige huwelijken duren. En toch doet hij alsof die munt morgen weer wordt afgeschaft.”
Een kop koffie op het terras, een nieuwe jas, een rekening van de garage. Alles wordt omgerekend. “Het maakt niet uit wat het is. Hij kan het niet laten. En altijd met dat verontwaardigde gezicht, alsof hij persoonlijk wordt opgelicht.”
Altijd duurder dan vroeger
Het terugrekenen naar guldens heeft volgens Caroline maar één functie. Klagen. “In guldens klinkt alles meteen schokkend duur. Dat weet hij ook. Acht euro klinkt nog te doen. Maar zeg je dat het bijna achttien gulden is, dan begint het gezucht.”
Ze merkt dat het haar steeds meer stoort. “We zijn samen een weekendje weg en in plaats van genieten hoor ik alleen maar bedragen uit de jaren negentig.”
Geen discussie mogelijk
Caroline heeft het geprobeerd. Uitleggen dat het nergens op slaat. Dat lonen ook zijn gestegen. Dat de wereld is veranderd. “Maar hij wil het niet horen. Dan zegt hij dat je vroeger voor tien gulden een hele kar vol had. Dat is gewoon niet waar, maar het zit zo in zijn hoofd.”
Volgens haar is het geen financiële zorg, maar een mentale gewoonte. “Het is nostalgie vermomd als verontwaardiging.”
Klein, maar vermoeiend
Ze benadrukt dat het geen reden is om uit elkaar te gaan. “Maar het vreet energie. Je kunt geen normaal gesprek voeren over geld zonder dat die gulden weer opduikt.”
Caroline lacht er soms om, maar steeds minder. “Ik heb gezegd dat als hij blijft terugrekenen, ik alles ga omrekenen naar de prijs van vroeger in arbeidstijd. Kijken hoe leuk hij dat vindt.”
Tijd om los te laten
Volgens Caroline is het tijd om afscheid te nemen van de gulden. “Hij bestaat niet meer. Hij komt niet terug. En eerlijk gezegd wil ik gewoon een kop koffie drinken zonder een economische geschiedenisles.”
Ze sluit af met een zucht. “Ik wil geen gulden meer horen. Ik wil gewoon weten of we het leuk hebben. Niet of het in 1987 goedkoper was.”
