Een avond waar iedereen het over heeft
The Passion keerde dit jaar terug met volle kracht en maakte in één klap duidelijk waarom je er elk voorjaar niet omheen kunt. Vanuit het Drentse Dwingeloo kreeg je donderdagavond een show vol muziek, emotie en herkenbaarheid. Al tijdens de uitzending liep het online los, en vooral één ding bleef terugkomen: iedereen had het over Roxeanne Hazes als Maria, en dat gesprek is nog lang niet verstomd.
Dwingeloo als sfeervol decor
De locatie werkte meteen in het voordeel van de productie. Het plein, de belichting en de manier waarop de camera’s door het dorp bewogen, gaven je het gevoel er middenin te staan. Omdat alles live was, voelde elk shot net wat spannender en kwam elk woord harder binnen. De opening schoot gelijk uit de startblokken en maakte duidelijk: dit wordt geen standaard editie.
Kom dichterbij als boodschap van nu
Het thema Kom dichterbij paste naadloos bij een tijd waarin veel mensen juist afstand ervaren. In tekst en regie lag het accent op verbinding zonder zwaar te worden. Het paasverhaal kreeg een eigentijdse laag, maar bleef vertrouwd in opzet en toon. Juist die balans – fris én herkenbaar – zorgt ervoor dat je makkelijk meebeweegt met het verhaal.
Milan van Waardenburg geeft rust en kracht
Als Jezus straalde Milan van Waardenburg een rustige zekerheid uit. Geen theater voor de vorm, maar gecontroleerde emotie op de juiste momenten. Zijn zang was stabiel en precies, waardoor hij door de hele avond heen als anker fungeerde. Je merkte dat hij niet hoefde te overdrijven om te overtuigen.
Roxeanne Hazes pakt je bij de keel
De grote verrassing – of eigenlijk bevestiging – was Roxeanne Hazes als Maria. Ze speelde klein, kwetsbaar en echt, waardoor scènes bijna stilvielen van intensiteit. Haar stem klonk warm en rauw tegelijk, met die herkenbare kleur die je meteen raakt. Bij een van de meest emotionele momenten, wanneer Maria zich tot haar zoon richt, hing er een ademloze stilte over het plein. Dat soort kippenvel krijg je niet vaak op tv.
Astrid Kersseboom houdt het verhaal bij elkaar
De vertelling lag in handen van Astrid Kersseboom, en dat bleek een gouden greep. Met een kalme dictie en duidelijke lijnen gaf ze structuur zonder afstand te creëren. Informatie en gevoel liepen soepel in elkaar over, waardoor je nooit zoekraakte in de vertakking van scènes en liedjes. Veel kijkers noemden haar een van de fijnste vertellers tot nu toe.
Bekende namen, toegankelijke instap
Met Bas Ragas, Anouk Maas en Thomas van der Vlugt stond er een cast waar je als kijker meteen iets mee hebt. Die herkenbaarheid opent de deur voor nieuw publiek, terwijl het niveau hoog blijft. Het draait niet alleen om de naam, maar om wat ze toevoegen aan het verhaal – en dat zat dit jaar goed.
Sociale media brandt los
Op X, Instagram en Facebook vlogen de reacties je om de oren. Favoriete scènes werden gedeeld, fragmenten opnieuw bekeken en besproken. Vooral Roxeanne en Astrid werden vaak genoemd, met daarnaast veel lof voor Milans steady spel. Natuurlijk waren er ook kritische noten – dat hoort erbij – maar die mix van enthousiasme en discussie houdt het gesprek levend.
Waarom dit format blijft werken
De formule van The Passion blijft sterk doordat het een oerbekend verhaal telkens anders durft te vertellen. De kern blijft overeind, maar de uitwerking verrast elk jaar. De livefactor helpt enorm: het idee dat alles nú gebeurt, geeft spanning en betrokkenheid die je niet kunt nabootsen met een opname. Je voelt de energie van het moment.
Naast eerdere edities gelegd
Zoals altijd werd 2026 meteen vergeleken met voorgaande jaren. Veel mensen vonden deze editie opvallend sterk door de rust, de duidelijke lijn en de emotionele focus. Tegelijk hoorde je stemmen die juist meer spektakel misten. Smaak blijft smaak – en precies dat maakt de jaarlijkse discussie rond The Passion zo gezellig fel.
Wat je meeneemt na afloop
Als het stof neerdaalt, blijven vooral drie schakels hangen: de stevige basis van Milan, de glasheldere vertelling van Astrid en de ontroerende Maria van Roxeanne. Samen trokken ze je dichtbij – precies zoals het thema beloofde. De boodschap van verbinding resoneert nog even door. En jij? Waar bleef jouw blik hangen tijdens deze editie?
