Volgens Johan van 23 is het geduld van zijn generatie op. Terwijl ouderen klagen over pensioenregels, QR codes en het tempo van de samenleving, kijkt hij om zich heen en ziet hij vooral één ding: ongelijkheid. “Ze doen alsof ze het zwaar hebben, maar kijk eens eerlijk naar de feiten.”
Johan studeerde af, werkt fulltime en woont nog steeds in een kleine kamer. “Ik betaal me scheel aan huur voor iets waar je vroeger een bezemkast voor zou schamen. Kopen is geen optie. Sparen lukt nauwelijks. En dan hoor ik ouderen zeggen dat zij het zo moeilijk hebben.”
Een huis dat vanzelf kwam
Volgens Johan hebben veel ouderen simpelweg geluk gehad. “Ze konden een huis kopen toen dat nog normaal was. Voor een bedrag waarvoor je nu niet eens een parkeerplaats krijgt. Dat huis is inmiddels tonnen waard.”
Hij zegt het zonder boosheid, maar wel met frustratie. “Dat is geen verwijt, maar wel de realiteit. Zij zitten op enorme overwaarde. Wij hebben niets. Geen huis, geen buffer, geen zekerheid.”
Terwijl ouderen volgens hem vaak een afbetaalde woning hebben, spaargeld op de bank en een pensioen in het vooruitzicht, leeft zijn generatie van loonstrook naar loonstrook. “Een kapotte wasmachine is voor ons al een ramp.”
Altijd maar klagen
Wat Johan vooral steekt, is het constante geklaag. “Dan hoor ik dat alles vroeger beter was, of dat ze het zo zwaar hebben gehad. Maar ondertussen zitten ze in een ruime woning met een tuin, rijden ze auto en gaan ze meerdere keren per jaar op vakantie.”
Hij begrijpt dat niet elke oudere rijk is, maar vindt dat het algemene beeld niet klopt. “De groep die echt niets heeft, is klein. De groep jongeren die niets heeft, is gigantisch.”
Volgens Johan wordt zijn generatie steeds weggezet als lui of verwend. “We zouden te veel koffie drinken, te weinig werken en te hoge eisen hebben. Maar de waarheid is dat het systeem gewoon dicht zit.”
Geen starterskans, geen toekomstgevoel
Een huis kopen voelt voor Johan als een fantasie. “Je moet tegenwoordig twee inkomens hebben, perfecte contracten en alsnog een zak geld meebrengen. Waar moeten wij dat vandaan halen.”
Hij zegt dat het niet alleen om geld gaat, maar om perspectief. “Je kunt nergens naartoe werken. Alles is tijdelijk. Huren is duur. Sparen schiet niet op. En ondertussen stijgen de prijzen gewoon door.”
Tijd voor eerlijkheid
Johan wil geen generatieoorlog. Hij wil erkenning. “Zeg gewoon eerlijk dat ouderen het in Nederland relatief goed hebben. Dat ze op het juiste moment op de juiste plek waren.”
Volgens hem zou dat gesprek de basis moeten zijn voor verandering. “Blijf niet doen alsof iedereen gelijk begint. Dat is gewoon niet waar.”
Hij sluit af met een zucht. “Zij hebben een huis en spaargeld. Wij hebben studieschuld, hoge huur en onzekerheid. En toch wordt er gedaan alsof wij ons aanstellen. Dat voelt gewoon scheef.”
