Een gezicht vol inkt, een zoektocht naar werk
De 46-jarige Melissa Sloan, moeder van twee kinderen, heeft zo’n 800 tatoeages en vraagt zich af waarom ze nauwelijks aan werk komt. Ze begon in haar twintiger jaren met inkt en pakte al snel ook haar gezicht mee. Inmiddels is dat bijna volledig bedekt. Ze laat regelmatig nieuwe ontwerpen over oudere heen zetten, waardoor laag op laag is ontstaan. Volgens haar zorgt juist die opvallende uitstraling ervoor dat ze bij sollicitaties weinig kans krijgt.
Hoe het begon
Wat begon als een paar kleine plaatjes groeide uit tot een levensproject. Al op haar twintigste liet Melissa haar eerste tatoeage zetten. Daarna ging het snel. Ook delen die je normaal eerder zou overslaan—zoals het gezicht—werden meegenomen. Als je eenmaal zo ver bent, zo vertelt ze, wil je steeds weer een stukje erbij. En als er geen plek meer is, komt er gewoon een nieuwe laag overheen.
Wat 800 tattoos doen met je kansen op de arbeidsmarkt
Volgens Melissa is het vooral haar uiterlijk dat de deuren dicht houdt. Ze zegt dat werkgevers direct afhaken zodra ze binnenloopt. Je kunt het je voorstellen: zichtbare inkt, zeker in het gezicht, blijft voor veel bedrijven een lastig punt. Melissa gelooft dat die eerste indruk zo sterk is, dat ze niet eens de kans krijgt om te laten zien wat ze kan.
Van toiletreiniger naar de deur gewezen
Ze werkte eerder als toiletreiniger, maar raakte die baan kwijt. Officieel omdat haar werk “niet goed genoeg” was, al weet ze niet of haar tattoogevulde gezicht toch heeft meegespeeld. Opmerkelijk, zegt ze, is dat haar toenmalige werkgever zelf ook vol zat met inkt. Melissa benadrukt dat ze bereid is om vrijwel elk soort werk aan te nemen: als iemand haar morgen belt, staat ze er, ongeacht de functie.
Solliciteren levert weinig op
Recente pogingen om weer aan de slag te gaan—onder meer opnieuw als toiletreiniger—liepen op niets uit. Melissa is ervan overtuigd dat ze wordt afgewezen om hoe ze eruitziet. Online gaan zelfs berichten rond dat ze nog nooit zou hebben gewerkt. Dat is volgens haar klinkklare onzin; ze benadrukt dat ze wel degelijk banen heeft gehad en dat ze gewoon weer wil meedraaien.
Grenzen bij tattooshops
Zelfs binnen de tattooscene loopt ze tegen muren op. Sommige studios willen haar niet langer behandelen. Ze zouden vinden dat ze “te ver” is gegaan. Het is een aparte situatie: je begint aan iets wat persoonlijk is, je voelt je er goed bij, en ineens trekken de mensen die je altijd hielpen een streep. Toch blijft ze erbij dat dit is wat ze wil—het is tenslotte haar lichaam en haar keuze.
Ook in het dagelijks leven bots je tegen muren
Niet alleen werkgevers reageren gereserveerd. Melissa vertelt dat ze op de school van haar kinderen minder welkom is en dat ze in de lokale kroeg scheef wordt aangekeken. Als je zo zichtbaar anders bent, merkt ze, word je vaker beoordeeld voordat je één woord hebt gezegd. Dat is misschien wel het lastigste: je krijgt weinig kans om te laten zien wie je bent achter die lagen inkt.
Doorzetten tot haar zeventigste
Ondanks alle afwijzingen is Melissa niet van plan te stoppen. Ze zegt dat ze wil doorgaan tot haar zeventigste en dat uiteindelijk elk stukje huid bedekt moet zijn. Haar gezicht oogt inmiddels blauwachtig door de vele lagen, en mensen maken soms grapjes dat ze op een smurf lijkt. Dat deert haar naar eigen zeggen niets. Ze voelt zich het meest zichzelf met haar tatoeages en laat zich niet wegduwen door wat anderen ervan vinden.
Wat blijft hangen
Het verhaal van Melissa laat zien hoe botsend uiterlijke expressie en praktische realiteit kunnen zijn. Zichtbare tatoeages, zeker in je gezicht, kunnen deuren dichtgooien—hoe graag je ook wilt werken. Tegelijkertijd is haar vastberadenheid onmiskenbaar: ze kiest voor een uiterlijk waar ze zich goed bij voelt, ook als dat consequenties heeft. Of werkgevers ooit verder kijken dan de inkt, is de vraag. Melissa hoopt in elk geval op die ene kans om te laten zien dat er meer schuilgaat achter 800 tattoos dan je in één oogopslag ziet.
