Thea is 76 en zit aan de keukentafel met een stapel papieren voor zich. Rekeningen. Brieven van de zorgverzekeraar. Overzichten die ze drie keer moet lezen voordat ze begrijpt wat er staat. “Ik heb zorg nodig,” zegt ze rustig. “Maar ik durf het niet meer.”
Elke afspraak voelt als een risico
Thea heeft al maanden klachten. Haar huisarts adviseerde vervolgonderzoek. Een doorverwijzing ligt klaar. Toch stelt ze het uit. Niet omdat ze het niet wil, maar omdat ze bang is voor de rekening.
“Je denkt niet meer ga ik beter worden. Je denkt wat gaat dit me kosten.”
Het eigen risico is al bijna op. De medicijnen worden duurder. En nu hoort ze dat de zorgkosten opnieuw stijgen. “Dan zakt de moed je gewoon in de schoenen.”
Vroeger ging je gewoon
Thea herinnert zich een tijd waarin je naar de dokter ging als je iets mankeerde. “Je dacht daar niet over na. Je maakte een afspraak en klaar.”
Nu weegt ze alles af. “Kan het nog even wachten. Is het echt nodig. Of red ik het nog een paar maanden.”
Ze weet dat uitstellen gevaarlijk kan zijn. Dat zegt de dokter ook. “Maar hij betaalt mijn rekeningen niet.”
Pensioen laat weinig ruimte
Thea leeft van haar pensioen. Geen grote buffer. Geen luxe. “Ik doe alles netjes. Ik zet de verwarming lager. Ik koop geen dure dingen. Maar zorg kun je niet goedkoper maken.”
Elke verhoging voelt direct. “Voor sommige mensen is het een paar tientjes. Voor mij is het kiezen tussen zorg of rust in mijn hoofd.”
Angst die niemand ziet
Wat haar het meest raakt is dat dit nauwelijks wordt gezien. “Er wordt altijd gezegd dat ouderen het zo goed hebben. Maar er zijn heel veel mensen zoals ik die elke euro moeten omdraaien.”
Ze schaamt zich soms. “Je gaat niet snel zeggen dat je geen zorg durft te gebruiken. Dat voelt verkeerd.”
Maar het gebeurt wel. “Meer dan mensen denken.”
Nu wordt het nóg duurder
Dat de kosten opnieuw stijgen voelt voor Thea als een klap. “Ik heb het idee dat ik achteruit ga terwijl ik niets fout doe.”
Ze vraagt geen extra’s. Geen luxe behandelingen. “Ik wil gewoon geholpen worden zonder bang te zijn.”
Een stille groep
Thea weet dat ze niet de enige is. “Er zijn veel ouderen die stil zijn. Die niet klagen. Die gewoon wachten.”
Maar wachten heeft een prijs. “Als je te lang wacht wordt het erger. En uiteindelijk duurder. Voor iedereen.”
Ze kijkt naar de papieren op tafel en schuift ze opzij. “Ik hoop dat ik de zorg nog durf te nemen voordat het te laat is.”
Dan zegt ze zacht “Ziek zijn is al zwaar genoeg. Daar zou angst voor de rekening niet bij moeten horen.”
